Fatma arriveerde als jonge bruid in Nederland

Turkish brideFatma is een van de negen vrouwen die haar verhaal vertelt in ”Zij wil vooruit”, een publicatie die de Arme Kant van Nederland/EVA vandaag presenteerde in Utrecht.

De projectgroep –van de Raad van Kerken in Nederland en het arbeidspastoraat DISK– brengt armoede onder de aandacht in kerken, politiek en maatschappij. In de nieuwe publicatie schetst de werkgroep de situatie van vrouwen tussen de 20 en 39 jaar die minstens een jaar, maar meestal al langer, leven van een minimuminkomen. In Nederland gaat het om ongeveer 128.000 vrouwen. Ze kunnen net wel of net niet rondkomen, moeten het nogal eens alleen zien te rooien met kinderen, kampen vaak met schulden, zijn ziek of hebben een achterstand op de arbeidsmarkt vanwege een niet-afgemaakte opleiding. Opvallend vaak valt het woord isolement.

Fatma is een 31-jarige vrouw die opgroeide in Turkije en in 1995 als jonge bruid arriveerde in Nederland. Haar echtgenoot maakte gokschulden, het huwelijk liep stuk en Fatma bleef achter in een woning zonder warmte en licht, maar met de schulden. “Acht maanden had ik geen gas en elektriciteit. Ik kon niet douchen, niet koken en moest me behelpen met kaarsen. Het ergste waren de herfst- en wintermaanden, toen het zo heel erg koud was.” Ze leefde op rijst en pakjes aanmaaksoep, die ze kon klaarmaken op een primusje. Ook hier kwam isolement om de hoek kijken. Haar ouders in Turkije wilde ze niet belasten met haar zorgen; Nederlands sprak ze nauwelijks. Fatma: “Door het verdriet en het afschuwelijke geldgebrek was mijn hoofd zo zwaar van zorgen, dat ik heel ziek en zwaar depressief werd. Ik kon niet meer werken en was afhankelijk van veel medicijnen.”

Maar het gaat beter. Ze volgt nu Nederlandse lessen, doet vrijwilligerswerk. Ze heeft geleerd dat geld belangrijk is, dat ze zelf haar zaken goed moet regelen. Fatma is niet van plan te blijven leven van een uitkering. Over de tijd die aanbreekt zonder schulden zegt ze: “Het is net of ik wakker word, nadat ik diep in mezelf heb gezeten. Ik kan nu langzaam boven komen. Het was net een touwladder waar ik tegenop moest klimmen. Mijn handen deden pijn, maar ik heb niet losgelaten. Ik ben bijna boven en gelukkig. Ik ga leven en naar school.”

Bron: Refdag.nl

Lees ook:Pamuk’s ‘Het huis van de stilte’ in O.T. Theater
Lees ook:Waar zijn de kapsters in Turkije?!
Lees ook:Turkse president Erdoğan shockeert met opvattingen over vrouwen
Lees ook:Islamitische jongeren wonen steeds vaker ‘ongehuwd’ samen
Lees ook:Famile Arslan is succesvol mét hoofddoek

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>